OLYMPIC DREAM WORKS

Met tekst van Dries Celis & Eline Berings

“Mijn grote voorbeelden waren altijd Mark Rothko & Jackson Pollock. De color field paintings van Rothko werden zwart en Pollock maakte uiteindelijk enkel nog zwarte dripping paintings. Ik nam mij op een zeker moment voor tien grote zwarte abstracte doeken te schilderen. Ik ben blij dat ik ze nooit schilderde. Ik hield het schilderen vijf jaar voor bekeken en maakte op een onverwacht moment Time To Play. Toen besefte ik: ofwel doen we iets met onze breuklijnen, ofwel doen onze breuklijnen iets met ons.”

-Dries Celis

MOMENTUM focust op het moment waarop alles begint: de eerste bewegingen, het besluit om er voor te gaan. Het werk belichaamt de kracht van vooruitgang, maar laat tegelijk zien hoe fragiel die kan zijn. Eén stap vooruit opent nieuwe mogelijkheden, terwijl diezelfde stap verantwoordelijkheid en druk met zich meebrengt. Het werk stelt de vraag wanneer vooruitgang bevrijdt, en wanneer ze begint te wegen. (Dries Celis)

In topsport ontstaat vooruitgang wanneer de eerste stap voortkomt uit intrinsieke motivatie: het zelf willen, niet het moeten. Die motivatie wortelt in persoonlijke betekenis — weten waarom deze stap van jou is. Vanuit die autonomie blijven atleten in challenge mode, waar spanning energie geeft en groei mogelijk wordt. Wanneer druk en angst de drijfveer worden, verschuift dit naar een threat state: presteren verliest zijn eigen waarde, vrijheid wordt verplichting en de angst om te falen verdringt het verlangen om te groeien. (Eline Berings)

CRASH vertrekt vanuit een concreet lichamelijk en psychologisch breekpunt. In de aanloop naar de Olympische Spelen eindigde een val tegen de wand van de schaatsbaan in een gebroken bovenbeen. In het ziekenhuis volgde een onverwachte vraag van de coach: was er boosheid, of misschien ook opluchting? Dit werk verbeeldt dat onuitgesproken spanningsveld. De crash markeert niet alleen een fysieke grens, maar ook het moment waarop een droom abrupt stilvalt en plaatsmaakt voor ambivalente gevoelens. (Dries Celis)

Een crash confronteert de atleet niet alleen met een lichamelijke grens, maar ook met de kwetsbaarheid van een droom die lang allesbepalend was. In dat breekpunt kunnen tegenstrijdige emoties naast elkaar bestaan: verlies, boosheid, schuld, maar soms ook opluchting. Humane topsport vraagt op dat moment veilige relaties die al die gevoelens toelaten, zonder ze te sturen of te veroordelen. Wanneer gedachten en emoties samen gedragen worden door coach en omgeving, ontstaat ruimte om betekenis te herdefiniëren — en wordt herstel meer dan terugkeren naar het oude, maar een beweging naar wie de atleet ook kan zijn. (Eline Berings)

THE HAT YOU WEAR verbeeldt de verschillende rollen die we opnemen: de vader, de sporter, de echtgenoot, de kunstenaar. Samen vormen ze onze identiteit en beïnvloeden ze hoe we ons voelen en gedragen. Identiteit wordt hier voorgesteld als een etalage van rollen, waaraan elk een bepaalde waarde wordt toegekend. In bepaalde fases van het leven kan één rol alle aandacht opeisen, waardoor andere dreigen te vervagen of te verdwijnen. (Dries Celis)

In topsport kan intense toewijding betekenis geven, maar wanneer één rol alle andere overschaduwt, dreigt identity foreclosure: de sporter wordt het volledige zelf. In zulke contexten raakt eigenwaarde steeds nauwer verbonden met resultaat, en wordt falen existentiëler dan nodig. Humane topsportpsychologie pleit daarom voor meervoudige identiteiten, gedragen door veilige relaties die elke rol erkennen en waarderen. Die bredere identiteitsbasis beschermt niet alleen mentaal welzijn tijdens de carrière, maar ondersteunt ook duurzame ontwikkeling, veerkracht en zingeving wanneer prestaties veranderen of sport wegvalt. (Eline Berings)

TIME TO PLAY benadrukt dat, hoe groot de inzet of ambitie ook is, er altijd ruimte moet blijven voor spel. Zonder spel verdwijnt het plezier. Spelen kan een gevoel van vrijheid creëren binnen een prestatiegerichte context. Dit werk onderzoekt de nood aan evenwicht tussen proces en resultaat, tussen discipline en lichtheid. (Dries Celis)

Spel is geen tegenhanger van topsport, maar een biologische en psychologische voorwaarde voor leren en groei. Wanneer atleten ruimte ervaren om te exploreren, te experimenteren en zelfs te falen zonder angst voor oordeel, activeert dit de hersennetwerken die creativiteit, probleemoplossing en adaptief leren ondersteunen. Overmatige controle en angst om te falen remmen dit proces, maken presteren zwaar en beperken intrinsieke motivatie. Humane topsport cultiveert daarom spel binnen discipline: lichtheid en vrijheid creëren de optimale staat om zowel vaardigheid als veerkracht te ontwikkelen, en houden het plezier in bewegen levend. (Eline Berings)

 

LOVEHATE is een project over innerlijke strijd en liefde-haatrelaties. Over zelfliefde en zelfafwijzing. Over bemind worden en afgewezen worden. Over jezelf tot het uiterste drijven en jezelf leren omarmen. Hoe ver kun je gaan om je doelen te bereiken? Doe je dat om geliefd te worden, of om gezien te worden? LOVEHATE stelt de existentiële vraag wat we moeten doen of bereiken om onze plek in het bestaan te verdienen. (Dries Celis)

In topsport gaat het niet alleen om fysieke grenzen, maar om de fundamentele vraag: hoe ver wil en kan je gaan, en waarom? Het is een valkuil dat atleten deze grens vaak laten bepalen door externe druk, verwachtingen of het gevoel gezien te moeten worden. Psychologisch gezien activeert dit een threat state: angst voor falen neemt toe, intrinsieke motivatie neemt af, en het plezier en de vrijheid in bewegen verdwijnen. Wie daarentegen keuzes kan maken vanuit persoonlijke betekenis en zelfcompassie, blijft in challenge mode: spanning wordt energie, fouten worden leerervaringen, en grenzen worden op een duurzame manier verlegd. Compassie — voor jezelf en voor anderen — is cruciaal om dit proces te dragen, zodat het uitdagen van jezelf een zoektocht naar groei wordt, en geen strijd om erkenning of bevestiging. (Eline Berings)

OLYMPIC DREAM verbeeldt een overgangsfase waarin richting en zekerheid tijdelijk verdwijnen. Het werk staat voor mentale isolatie, maar ook voor focus en innerlijke transformatie. In OLYMPIC DREAM wordt het oude losgelaten, terwijl het nieuwe nog niet zichtbaar is. Het is een plek van twijfel en heroriëntatie: geen eindpunt, maar een noodzakelijke doorgang naar verandering. (Dries Celis)

Het einde van een topsportcarrière markeert een unieke overgangsperiode: het oude is afgesloten, het nieuwe is nog niet zichtbaar. Dit kan voelen als mentale isolatie, onzekerheid en twijfel, en het brengt soms een gevoel van leegte of verlies van identiteit met zich mee. Dit zijn precies de momenten waarin veerkracht, zelfinzicht en heroriëntatie kunnen groeien, mits ze in een context van compassie en psychologische veiligheid plaatsvinden. Zonder steun, ruimte om te reflecteren en te experimenteren, kunnen stress en prestatiedruk deze fase verlammend maken. Met aandacht voor herstel, het erkennen van emoties en betekenisvolle relaties kan deze periode echter een vruchtbare overgang worden: een tijd van loslaten, herstructureren en langzaam ontdekken wie je buiten de sport bent, en welke nieuwe wegen en waarden betekenis geven aan het volgende hoofdstuk. (Eline Berings)

OLYMPIC PAINTER richt zich op het wegglijden van herinneringen en het maken van nieuwe dromen. Wanneer een oude ambitie wegvalt, ontstaat er een vacuüm waarin nieuwe perspectieven zich aandienen. Dit werk benadrukt dat opnieuw beginnen geen terugkeer is naar het oude, maar een verschuiving in blik en betekenis. Het toont hoe creatie kan functioneren als verwerking, en hoe identiteit zich hertekent voorbij prestatie. (Dries Celis)

In topsport ontstaan nieuwe mogelijkheden vaak juist wanneer oude ambities wegvallen. Het verlies van een doel kan een vacuüm creëren dat ongemakkelijk voelt, maar ook ruimte biedt voor heroriëntatie en persoonlijke groei. Psychologisch gezien is dit een moment om oude patronen los te laten en nieuwe perspectieven te ontdekken: niet als terugkeer naar wat was, maar als verschuiving in betekenis en zelfbegrip. Creatieve of reflectieve processen — schrijven, tekenen, analyseren of experimenteren — helpen atleten deze overgang te verwerken, identiteit te hertekenen en opnieuw verbinding te vinden met wat echt belangrijk is, los van enkel prestatie of resultaat.(Eline Berings)

TODAY verbeeldt een nieuwe identiteit. De prestatiedruk is nog steeds aanwezig, maar vertrekt niet langer vanuit zelfhaat of een gevoel van tekort. Ze ontstaat vanuit verbondenheid, mildheid en interne motivatie. Waar eerdere werken het proces, de breuklijnen en de twijfel zichtbaar maken, staat hier een bewuste keuze centraal: jezelf blijven uitdagen, niet vanuit strijd, maar vanuit passie en liefde voor de SPO-ART. (Dries Celis)

Verbinding is de toegangspoort tot invloed.Het betekent dat je relaties opbouwt die geworteld zijn in empathie, nieuwsgierigheid en aanwezigheid. De persoonlijke verhalen en drijfveren kennen door beschikbaar te zijn, zelfs in kleine momenten. Dit zijn geen afleidingen van prestatie, ze vormen juist de basis ervan. Wanneer coaches eerst verbinden, leggen ze de basis om uit te dagen, te corrigeren en sporters verder te helpen dan zij zelf voor mogelijk hielden. Verbinding verzacht verantwoordelijkheid niet, ze versterkt die juist, omdat ze persoonlijk wordt. Wat goede coaches onderscheidt van geweldige coaches is hun vermogen om het onzichtbare te vormen: het emotionele en relationele klimaat dat geloof, inzet en verbondenheid aanstuurt. Empowerment verschuift de focus van het aansturen van sporters naar het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap bij de atleet zelf. Het is het proces waarbij sporters worden uitgerust met de vaardigheden, het vertrouwen en de ruimte om beslissingen te nemen, initiatief te tonen en zichzelf en anderen te leiden. Het gaat om het creëren van omgevingen waarin sporters niet afhankelijk zijn voor richting, maar mede-eigenaar zijn van hun eigen proces. “Volg mij” of “doe wat ik zeg” transformeert in “laten we samen op pad gaan”. Zo wordt niet alleen de top, maar ook en vooral de weg er naartoe bijzonder waardevol. (Eline Berings)

Bedankt aan Ine Debo, Jo Van De Walle, Michaël Verschaeve, Eline Berings & Robin Carlier om met mij te gedijen in de storm.
I’m a very happy man. Luv you all.

-Dries Celis